در اخبار اهل بيت آمده است :
امام على سوگند خورد جز براى نماز عبا بر دوش نگذارد تا زمانى كه قرآن را جمع آورى كند . از اين رو ، از مردم كناره گرفت تا قرآن را گرد آورد . پس از آن ، قرآن گرد آورى شده را نزد مردم - كه در مسجد جمع شده بودند . - برد .
آنها از خود مىپرسيدند : ابوالحسن براى چه آمده است .
امام كتاب را به آنان نشان داد و فرمود : رسول اللّه فرمود :
« من ميان شما دو چيز گران بها مىگذارم كه اگر به آنها چنگ زنيد ، هرگز گمراه نمىشويد ؛ كتاب خدا و عترت و اهل بيتم . » اين كتاب است و من عترت .
آن گاه خليفهء دوم برخاست و گفت : اگر نزد تو قرآنى يافت مىشود ، پيش ما نيز مانند آن هست ؛ بدان نيازى نداريم .
امام پس از آن كه حجّت را بر آنها تمام كرد ، كتاب را بر گرداند .
امام صادق عليه السّلام مىافزايد :
« امام كتاب را برداشت و به خانهاش برگشت ، در حالى كه اين آيه را مىخواند :
« . . . آن را پشت سر افكندند و به بهاى كمى فروختند و چه بد متاعى مىخرند . » « 1 »
هامش
( 1 ) - المناقب ، ج 2 ، ص 40 ؛ بحار الانوار ، ج 92 ، ص 51 ؛ آيهء 137 سورهء آل عمران است .