مطلبى كه بايد در اينجا به آن توجه كنيم ، اينستكه مهلت دادن خداوند هميشه براى افزايش عذاب نيست ، بلكه گاهى اين مهلت دادن از باب لطف و عنايت الهى است كه سقوط را به تأخير مىاندازد تا جامعه براى اصلاح خود فرصتى ديگر پيدا كند كه اگر اين فرصت را هم به فوت بدهد ، ديگر سقوط و نابودى حتميت خواهد يافت . به اين آيه شريفه توجه كنيد :
وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ وَ لكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً .
« 1 »
اگر خداوند مردم را در مقابل آنچه كه انجام دادهاند ، مؤاخذه مىكرد ، به روى زمين هيچ جنبندهاى باقى نمىماند ولى آنان را براى زمان معينى به تأخير مىاندازد و چون زمانشان فرارسيد ، خداوند بر بندگان خود بيناست .
پاورقی
( 1 ) - سوره طه ، آيه 65 .