يافت تا آنان را به طريق الهى رهنمون سازد . از جمله آيهء : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ، لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ، فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ ، عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ ، فَتَرَكَهُ صَلْداً ، لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ « 1 » و آيات ديگرى كه در ادامه بدانها اشاره خواهيم داشت .
7 - تنوّع اسلوب
« 2 » تمثيلات قرآنى - همانند تمامى موضوعاتى كه قرآن كريم از آنها ياد نموده است - در نحوهء پرداخت و ارائه موضوعات ، محدود به يك روش مشخص و معين نمىگردد . بدين معنا كه قرآن كريم گاه تمثيلهاى خود را به صورت مستقيم و با ذكر لفظ « مثل » - و مشتقات آن - ارائه نموده است . از جمله در آيات : أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً . . . « 3 » وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ . . . « 4 » و گاه مستقيما از لفظ « مثل » ياد ننموده ، بلكه موضوع را در قالبى تمثيلى ارائه نموده است .