علومى كه اكنون در دنياست ، چه علوم عقلى و چه علوم نقلى ، هر يك در رشته خاصى تدوين شده و براى گروه مخصوصى سودمند است . همه كس زيان اين علوم را نمىفهمند و از آن بهره‌مند نمىشوند . ولى كتابى كه براى بشريت است بايد دو خصوصيّت را داشته باشد : اوّل اينكه ، براى همه قابل فهم باشد ، دوم اينكه ، براى همه سودمند باشد . علوم مختلف بشرى مانند ميوه‌هاى متنوّعى هستند كه هر كس تمايل به برخى از آنها دارد . ولى قرآن كريم چنين نيست ، بلكه مانند آب است . آب چيزى نيست كه موجود زنده‌اى بگويد من به آب نيازى ندارم . قرآن كريم اگر چه براى تنزّل در اين عالم نياز به زبان خاصى دارد كه همان عربى فصيح و مبين است ، ولى زبان و فرهنگ آن ، همان زبان و فرهنگ فطرت است و همگان آن را مىفهمند و تنها در اين صورت مىتواند جهانى باشد . خداى سبحان ، قرآن كريم را به عنوان يادآورى ، آسان معرفى مىكند : وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ « 2 » آسانى قرآن به دليل آشنائى پيام آن با دل و جان انسان است نه آنكه كتابى سبك و