اثر شيخ محمد على شاه‌آبادى ( اصفهان 1292 - تهران 1369 ق ) فرزند شيخ محمد جواد اصفهانى معروف به شاه‌آبادى ، از ائمهء فتوى و تقليد و مدرسين فلسفه در تهران . وى از جمله علماى اماميه است كه چند اثر در علوم قرآن و فنون تفسير از خود باقى گذاشته است : 1 ) القرآن و العترة ، اين تفسير در يك مجلد به زبان عربى و شيوهء استدلالى و روائى شامل بخشى از قرآن . مؤلف در اثر خويش آياتى از قرآن را كه در فضائل خاندان عترت و طهارت ( ع ) نازل گرديده است گردآورى نموده سپس با مشرب حكمى خود و سبك استدلالى و بهره‌گيرى از روايات و احاديث ائمهء اطهار ( ع ) به تفسير و تأويل آنها مىپردازد . اين اثر در سال 1368 ق در تهران طبع گرديده است ؛ 2 ) الانسان و الفطرة ، در يك مجلد به زبان عربى و شيوهء استدلالى كه در آن آيهء « فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ » را عنوان نموده و به اثبات توحيد با مشرب فلسفى و بهره از روايات و احاديث خاندان عصمت و طهارت ( ع ) پرداخته است ؛ 3 ) الايمان و الرجعة ، در يك مجلد به زبان عربى و شيوهء حكمى و استدلالى مولف آيهء « إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً . . . » را عنوان نموده و با سبك فلسفى و استدلالى و بهره‌گيرى از