اثر محمد شريف ( زنده در 1100 ق ) فرزند ابو رضا ديلمانى از علماى عصر خويش . اين تفسير در يك جلد به زبان عربى و شيوهء كلامى است . مفسر با مشرب حكمى و فلسفى خود در پاسخ سؤال بعضى از معاصرين خويش آيهء نور را مبسوطا تفسير كرده و آن را بر سه فصل مرتب نموده و در مقدمهء خود مىنويسد كه در نور چشم نقائص هفت‌گانه است كه هيچ‌يك از آنها در نور عقل نيست . « . . . لأنّه لا يبصر نفسه ، و لا يبصر ما بعد عنه او قرب بكثير ، و لا يبصر من وراء الحجاب و لا يبصر البواطن و لا يبصر بعض الموجودات و لا يرى الّا المتناهيات و قد يغلط فى ابصاره بخلاف نور العقل فى جميع ذلك . . . » . مفسر داراى تفسير ديگرى نيز مىباشد تفسير آية : فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ كه شيخ آقا بزرگ تهرانى هر دو تفسير را در نجف اشرف نزد شيخ على قمى مشاهده نموده است .