گونههاى تفسيرى
1 . تشبيه و تمثيل : مجاهد گويد : آيه وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ « 1 » كناية و تمثيل است و منظور ، مسخ قلوب و دلهاست ، نه مسخ قيافه و شكل و اين خود ضرب المثلى است و به عنوان تمثيل و تشبيه است ؛ مانند آيه . . . كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً . . . « 2 » كه مثل مىباشد . « 3 » 2 . تفسير عقلى : از مجاهد در تفسير آيه وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ « 4 » نقل شده است كه گفته : يعنى چهرههاى شادمان در روز قيامت منتظر ثواب از طرف پروردگار خويشند ، « 5 » نه اينكه آنان پروردگار خود را مىبينند . اين نظريه از مجاهد موافق ديدگاه شيعه و معتزله « 6 » و برخى از اشاعره ( مانند فخر رازى ) « 7 » مىباشد ؛ اما معروف ميان اشاعره ، رؤيت پروردگار در آخرت است . 3 . تفسير ولايى : مجاهد از سلمان فارسى نقل كرده است كه گفت : « سمعت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يقول : انّ وصيى و خليفتى و خير من اترك بعدى ينجز موعدى و يقضى دينى علىّ بن ابى طالب عليه السلام » . « 8 »