خواستهاند تا شاهدى از كلام عرب براى آنان بياورد و ايشان براى هر مورد ، شاهدى از شعر عرب بيان مىكرد . اين موارد حدود دويست و پنجاه كلمه از مفردات قرآن را در برمىگيرد . سيوطى بيشتر موارد آن را در الاتقان نقل كرده است . « 1 » شخصى از آيهء شريفه وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا . . . « 2 » پرسيد ، ابن عباس پاسخ داد : رحمتى از نزد ما . پرسيد : آيا عرب اين معنا را مىشناسد ؟ گفت : آرى ، آيا نشنيدهاى كه طرفة بن العبد گفته است :
« 3 » حنانيك ، يعنى رحمتت . 2 . لغات عرب : يكى از شيوههاى ابن عباس در تفسير اين بود كه از لغات و محاورات عرفى - بويژه اعراب باديه نشين - براى فهم واژههاى قرآن استفاده مىكرد . معروف است كه ابن عباس گفت : من معناى . . . فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ . . . « 4 » را نمىدانستم تا اينكه دو مرد باديه نشين نزد من آمدند و دربارهء چاهى با هم مشاجره مىكردند ؛ يكى از آنها گفت : « انا فطرتها » ديگرى گفت : « انا ابتدأتها » ؛ « 5 » من كندن چاه را آغاز كردم . ابن عباس از زبان اين مرد باديه نشين به معناى « فاطر » پى برد . زمخشرى در ذيل آيه إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ « 6 » از ابن عباس نقل كرده است كه معناى « يحور » را نمىدانستم تا اينكه شنيدم زن عرب باديه نشينى به دخترش مىگويد : « حورى » ؛ يعنى « ارجعى » « 7 » ( برگرد . ) 3 . تفسير قرآن به قرآن : يكى از بهترين روشهاى تفسيرى ، بهره ورى از خود قرآن