صفحه سطر 80 - 18 - برهان بر اينكه بعضى ادراكات ما بانطباع صورت نيست ، بلكه نفس مدرك بعلم حضورى مشهود مدرك است ، از قبيل علم ما بذات ما ، و علم واجب تعالى به خود ، و بساير چيزها .
80 - 20 - قاعده در شناختن ادراك حصولى .
81 - 1 - برهان بر اينكه مناط علم بامور بيرون از ذات عالم ، حصول معلوم است .
81 - 2 - بيان حصر احتمال در دو شق .
81 - 5 - ابطال شق اول ( كه از ما چيزى زائل شود ) به دو وجه .
81 - 8 - وجه دوّم بطلان اين احتمال .
81 - 8 - ابطال اينكه زائل صورتى ادراكى باشد .
81 - 12 - ابطال اينكه زائل صورتى ادراكى نباشد .
82 - 10 - بيان اينكه ميان مدرك و مدرك مطابقه لازم است .
82 - 14 - بيان اينكه علم اضافهء صرف ميان عالم و معلوم نيست .
83 - 3 - بيان اينكه علم گر چه مجرّد اضافه نيست ، ولى ذات الاضافه است ، و مستدعى وجود مدرك در خارج نيست .
83 - 8 - بيان معانى حصول ، و اينكه مطلق ، حصول علم نيست ، بلكه علم حصولى مخصوص است .
83 - 20 - اشاره به اين كه علم نفس به خود بحضور نفس معلوم است ، نه بحصول صورت او .
84 - 2 - اشاره به اين كه حصول در قوّت مدركه ، مستلزم حصول است بنزد نفس .
84 - 8 - استدلال بر اينكه : علم بمتغيّرات نزد تغيّر معلوم متغيّر مىشود .
84 - 17 - تفسير الفاظ : شعور ، تصوّر ، حفظ ، تذكّر ، ذكر ، معرفت ، فقه ، فهم ، افهام ، صدق ، تصديق ، و تميز آنها از همديگر .
85 - 5 - تفسير علم - و عقل - هر يك بسه معنى .
85 - 16 - تفسير ذهن ، و ذكاء .
85 - 20 - انقسام ادراكات به چهار بخش .
85 - 22 - شرح و تفسير و چگونگى احساس .
86 - 7 - شرح و تفسير و چگونگى تخيّل ، و وظائف خيال .
86 - 15 - شرح و تفسير و چگونگى توهّم ، و وظائف واهمه .
درة التاج ( فارسى ) — صفحة 609
مساهمون: قطب الدين محمود بن ضياء الدين مسعود الشيرازي
ص٦٠٩