مصنف در صدر تصانيف خود همه جا به همين عنوان خود را معرفى كرده نخست به « قطب الدين الشيرازى » سپس به « المولى قطب الدين الشيرازى » شهرت داشته ، بعدها نام اصلى وى ميان اهل دانش متروك شده ، و در كتب علمى به « علّامهء شيرازى » معروف گرديده است . و شهرت به همين القاب سبب شده كه برخى مورّخان بغلط رفته نام او را « محمد » نوشته‌اند « 1 » . از كتاب الدّر الكامنه « 2 » و از الفوائد البهيّه « 3 » بدست مىآيد كه كنيهء مصنّف « ابو الثناء » بوده است . مورّخين غالبا : « الفارسى » - يا : « الشافعى » - يا هر دو ، بدنبال عنوانش مىافزايند - تا امتيازش بيشتر باشد .

وى از خاندانى است كه طبيب و صوفىمنش بودند ، پدرش اصلا از كازرون « 4 » بود - و در شيراز مىزيست ، و او خود پدر را چنين نام مىبرد « ضياء الدين مسعود بن مصلح الكازرونىّ » ضياء الدين مسعود طبيبى معروف ، و از مشايخ صوفيّه بوده . - و چون بر دست شهاب الدّين ابو حفص عمر بن محمد السهروردي ( 539 - 632 )