تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع )ج ٢ — صفحة 199

مساهمون:

ص١٩٩

شفيع و شرايط شفاعت

وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ « 1 » . شفاعت كسى در پيشگاه الهى سودبخش نيست مگر آن كس كه خداوند به او اجازهء شفاعت داده است . يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا « 2 » . روز قيامت شفاعت احدى سودى ندارد مگر آن كس كه خداوند رحمان به وى اجازهء شفاعت داده و بگفتهء او راضى باشد . وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى « 3 » . چه بسيار فرشتگان سماوى هستند كه شفاعتشان سودى ندارد مگر جايى كه با اجازهء پروردگار در بارهء كسى شفاعت كنند كه خدا بخواهد و از او راضى باشد . لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً « 4 » . در قيامت احدى را قدرت تكلم نيست مگر كسى را كه خدا اجازه داده باشد و سخن براستى و صواب گويد .

هامش
( 1 ) سورهء 34 ، آيهء 23
( 2 ) سورهء 20 ، آيهء 109
( 3 ) سورهء 53 ، آيهء 26
( 4 ) سورهء 78 ، آيهء 38