تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — صفحة 103

مساهمون:

ص١٠٣
است و موقعى كه خداوند روح آدم را آفريد فرمان داد آن را در جميع انوار فرو برند و از همهء روشنيها و آگاهيها برخوردارش سازند . سپس فرمان داد تا وارد جسد آدم گردد . عن محمّد بن مسلم قال سئلت ابا عبد اللَّه عليه السّلام عن قول اللَّه عزّ و جلّ
وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي

كيف هذا النّفخ ؟ فقال : انّ الرّوح متحرّك كالرّيح و انّما سمّى روحا لانّه اشتقّ اسمه من الرّيح و انّما اخرجه على لفظة الرّيح لانّ الارواح مجانسة الرّيح و انّما اضافه الى نفسه لانّه اصطفاه على ساير الارواح كما قال لبيت من البيوت بيتى و لرسول من الرّسل خليلى و اشباه ذلك و كلّ ذلك مخلوق ، مصنوع ، محدث ، مربوب ، مدبّر . « 1 » محمد بن مسلم مىگويد : از امام صادق عليه السّلام سؤال كردم از آيه‌اى كه خداوند فرموده : از روح خود در آدم دميدم اين نفخ چگونه بوده است ؟ در پاسخ فرمود : روح همانند امواج باد ، متحرك است و اسم آن روح گذارده شده از اين جهت كه مشتق از ريح است و به كار بردن اين لفظ از آن جهت است كه با امواج باد سنخيّت دارد و اين كه خداوند آن را به خود نسبت داده براى اينست كه بارى تعالى آن را بر ساير ارواح برگزيده است همانطور كه خانهء كعبه را بيت خويش خوانده و حضرت ابراهيم را به عنوان خليل خود نام برده و همچنين ساير امورى كه مشابه اينها هستند و همهء

هامش
( 1 ) كافى ، جلد 1 ، صفحهء 133