نموده تا در دستگاه سلطنتى راه يافته و از شعراء دربار بشمار آمد .
در « المآثر » دربارهء وى فرموده كه : ما بين سخنوران وقت باستادى و تتبع تام مسلم بود ، و بالخصوص در هجاء تسلطى عظيم داشت ، و در علم قافيه و عروض از اجلهء اساتيد محسوب مىگرديد ، و در حضور همايونى كما هو حقه معروف بود ، و كثيرا با ميرزا مايل افشار احضار مىشدند ، و در حضور موفور السرور مثل جرير و فرزدق در حق يكديگر بطعن و دق مىپرداختند و مهاجاة مىورزيدند ، تجاوز اللّه عنهما !
آنگاه وفاتش را در ماه ذى الحجة الحرام سنه 1305 هزار و سيصد و پنج نوشتهاند و آن مطابق ( اسد - سنبله ) ماه برجى بوده .
و در « مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى » كتابى بعنوان « سفرنامهء حاج ميرزا مشترى به مكه » از او آورده كه بنظم است .
* و چون اينجا ذكرى از مايل شاعر رفت و تاريخ تولد و وفات وى را ما نمىدانيم بمناسبت اينجا چيزى در احوال او نويسيم و چنين گوئيم كه :
مايل ما در ( ج 1 سال 1195 ش 14 ص 37 ) نوشتيم كه مايل تخلص چند افشار نفر از شعرا بوده و از آن جمله اين مايل افشار كه نامش ميرزا حسن و در « مجمع 2 : 577 » و « المآثر : 207 » عنوانى دارد ، اينك گوئيم كه :
افشار نام طايفه و ايلى است معروف در ايران كه پادشاه قهار نادر شاه از آن ايل بوده ، و در « المآثر » صفحه مذكور ، ستون بعد از مشترى عنوانى براى او آورده و در آن فرمايد : مدت ها نوكر ديوان اعلى بود و در وزارت امور خارجه انشاء مىكرد و زمانى دراز در بندر لنگه حسب المأموريه توقف داشت [ تا ] جنبهء شاعرى عاقبت غالب آمد و ترك خدمت گفت و همى طبعآزمائى فرمود تا استادى بزرگ شد و مايل تخلص مىكرد ، ولى غالبا ببذاءت لسان و تعرض اعراض ؛ مردم را آزرده مىساخت ، كفارهء اين عمل را مراثى دربارهء حضرت سيد الشهداء ( ارواحنا له الفداء ) و مدايح در حق اهل بيت عصمت ( صلوات اللّه عليهم اجمعين ) بسيار ساخته ، انتهى .
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 1752
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص١٧٥٢