شده ، و مدتى هم بمجلس درس ملا حسينقلى همدانى در اخلاق رفت ؛ تا از علماء وقت خود در فقه و اصول گرديد ، الا اينكه در علوم ادبيه شهرتى فراوان بهم رسانيد ، و چندين نفر از مجلس دروس ادبى او بيرون آمدهاند ، از آن جمله شيخ جعفر بديرى ، و چندان در علم مشهور شد كه ملقب به سيبويه گرديد ؛ چنان كه برخى ديگر از معاريف علمى اين اواخر نيز ملقب بألقاب قدماء اهل علم چون اخفش و غيره گرديدهاند .
و بالاخره ، در شب شنبه بيست و سيم ماه رمضان المبارك سنه هزار و سيصد و نوزده - مطابق ( . . . ) جدى ماه برجى - در نجف وفات كرد ، و در صحن شريف در حجره پنجم آنكه از در بازار بزرگ در آيد دفن شد ، و دو فرزند برجا نهاد : سيد مشكور كه در ( 1354 ) بيايد ، و سيد مجيد كه در ( 1358 ) وفات كرد .
* ( 735 - تولد مطلع ، شاعر آذربايجانى ) *
وى از اهل براغوش و شخصى فاضل و شاعر بوده ، و در اين سال ( چنان كه در « الذريعة 9 : 509 ش 2861 » نوشته ) متولد شده ، و تأليفاتى دارد :
اول « رسالهئى در تغيير و اصلاح ألف باء اسلامى » . دويم رسالههاى ديگر در نحو و بلاغت پارسى و واجبات شرعيه ، و غيره آنها . و او وقايعنگار « روزنامهء اگنجى » بوده ، و پس از مدت شصت و چهار سال عمر ، در سنه هزار و سيصد و دوازده ، در ايروان بوباء وفات نموده ، و ماده تاريخش :
( شاعر شيرين مقال ) گرديد ، چنان كه در « دانشمندان آذربايجان » فرموده .
1312