و حاجى خان پدر صاحب عنوان در سنه 1278 وفات كرده .
و فرزندش صاحب عنوان از شعرا و اهل ادب عصر خويش در فارس بوده ، و همانا وى در اين سال ( چنان كه در « الذريعة 9 : ش 1935 » فرموده ) متولد شده ، و در كتاب « فارس و جنگ بين الملل : 72 » مولد او را در قصبهء خورموج دشتستان فارس نوشته ؛ و البتّه دشتستان فارس غير از دشتى مىباشد .
و وى بعد از لب گشودن بشعر بمناسبت توطن در دشتى تخلص خود را دشتى قرار داد ، و در سنه 1295 بحكومت دشتى برقرار شد ، و « ديوانى در اشعار » دارد شامل مدايح و غزليات و مراثى و رباعيات كه ديباچهء آن را در سنه 1286 محمد حسن بن محمد حسين آيت تخلص انشا نموده و در آن احوال ناظم صاحب عنوان و تأليفات او را ذكر كرده ، و آنها با ديوان مذكور بدين شرح است :
اول « ديوان » مذكور . دويم كتاب « شيرين و خسرو » . سيم كتاب « طريق السلوك » .
چهارم كتاب « كلام الملوك » . پنجم كتاب « نمكدان » و نسخهاى ديگر از اين « ديوان » را حسين خان برادر بزرگتر صاحب عنوان ( كه در سال 1280 و اندى بقتل رسيده ) در شيراز در نزد ميرزا عبد الرحيم خادم تخلص برده و او در سنه 1270 ديباچهئى بر آن نوشته و نام شانزده نفر شعرائى را كه هريك تقريظى بر آن دارند ذكر كرد .
و بالجمله ، صاحب عنوان پس از مدت پنجاه و سه سال عمر ، در سنه هزار و دويست و نود و نه در بوشهر وفات كرد ، و در « فارسنامه ، صفحه مرقومه » اشعارى از او آورده بدين مطلع :
خوش است باده بههرحال و خوشتر است از آن * كه آخر رمضان است و اول شوال
الى الآخر . و نيز اين بيت را از او آورده :
مگر لاله ز خون كشتگان عشق مىرويد * كه سرتاپا است خون آلوده داغى بر جگر دارد