حسب درجات معرفت و اعمال صالح در آن دو بهشت « بهشت لقاى منعم و بهشت نعمت دائم » درجات مختلف دارند درجات بعضها فوق بعض ، انتهى كلامه الشريف .
مرحوم استاد الهى قمشهاى يكى از نوادر روزگار بود ، به ارتحال خود دل اهل اللّه را سوگوار كرد .
در هجران اين گونه بزرگان بايد گفت : اى دريغا عالمى .
اگر چه به نصّ لا ريبى تنزيل آسمانى و حكم محكم فرقان محمّدى صلّى اللّه عليه و إله و سلم :
ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها
« 1 » .
ولى به قول عارف معروف مجدود بن آدم سنائى غزنوى رحمة اللّه تعالى عليه :
هر خسى از رنگ گفتارى بدين ره كى رسد * درد بايد صبر سوز و مرد بايد گامزن
قرنها بايد كه تا يك كودكى از لطف طبع * عالمى گويا شود يا فاضلى صاحب سخن
سالها بايد كه تا يك سنگ اصلى ز آفتاب * لعل گردد در بدخشان يا عقيق اندر يمن
صدق و اخلاص و درستى بايد و عمر دراز * تا قرين حق شود صاحب قرانى در قرن
الهى سحرى بود .
الهى شب با ستارگان گفتگو داشت .
الهى را مناجاتهاى آتشسوز است .
الهى گريهها داشت .
الهى عالم ربّانى بود .
الهى اهل ايقان بود .
الهى مفسّر قرآن بود .
الهى سوز و گداز داشت .
هامش
( 1 ) . بقره / 107