آنها نهرهايى هميشه در آن بهشتها هستند فنا و زوال ندارد ابد الاباد باقى است خدا از آنها راضى و آنها هم از خدا راضى هستند و اين موهبت براى كسى است كه از خدا بترسد .
جَزاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
نه از روى استحقاق زيرا احدى حقى بر خدا ندارد و لو با عبادت جن و انس وارد شود زيرا مقابله با نعم پروردگار نميكند بلكه از راه قابليت تفضل است و اگر چه تفضل بر خدا لازم نيست لكن چون وعده داده محال است خلف وعده كند كه ميفرمايد :
لا يُخْلِفُ اللَّهُ الْمِيعادَ
زمر آيه 20 و خلف وعده قبيح است و محال است از خدا صادر شود .
جَنَّاتُ عَدْنٍ
عدن بمعنى جاويدان كه هميشه ثابت و باقى است
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
يعنى از پاى قصرها و عمارات و زير اشجار و فواكه ، انهار بهشتى كوثر و سلسبيل و ماء غير آسن و خمرة لذة للشاربين و لبن لم يتغير طعمه و عسل مصفى .
خالِدِينَ فِيها أَبَداً
با اينكه كلمه عدن دلالت بر خلود و دوام داشت مع ذلك با چند تأكيد ميفرمايد :
خالِدِينَ فِيها أَبَداً
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ
كه بالاترين مقامات رضاى الهى است :
وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
توبه آيه 72 . حتى دارد پس از آنكه اهل بهشت در بهشت جايگير ميشوند خطاب ميرسد كه : ديگر حاجتى داريد ؟ عرض ميكنند : ربنا رضاك . و رضاى الهى منوط بر اين است كه بنده در هر حالى باشد از خدا راضى باشد چه در نعمت و چه در بلا چه در صحت و چه در مرض چه در غنى و چه در فقر چه در سعه چه در ضيق و در هر حال شاكر باشد كه ميفرمايد :
إِنْ تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ
زمر آيه 7 .
وَ رَضُوا عَنْهُ
آنها هم پس از دخول جنت و نعم بهشتى كمال رضايت و خشنودى را دارند ديگر مقامى بهتر و بالاتر از اين چيست .