كفّار كه مشيّتش تعلّق گرفته .
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
سپس خداوند حكم اين فيء را بيان مىفرمايد :
[ سوره الحشر ( 59 ) : آيه 7 ]
ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِياءِ مِنْكُمْ وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ ( 7 )
و آنچه فيء فرموده خدا بر رسول او از اهل قرى شش سهم مىشود مطابق آيهء خمس پس از براى خدا است و از براى رسول و براى ذى القربى و يتيمان و مساكين و ابن سبيل تا نبوده باشد در گردش بين اغنياء از شما و آنچه داد شما را رسول پس بگيريد او را و آنچه نهى فرمود منتهى شويد و بپرهيزيد از مخالفت خدا محقّقا خداوند سخت عقاب مىكند .
ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى
كه شرحش بيان شد .
فَلِلَّهِ
شش سهم مىشود يك سهم مختصّ به خدا است و بايد به رسول داد كه به مصرفى كه اجازه و اذن دارد از خدا به مصرف برساند .
وَ لِلرَّسُولِ
و يك سهم مختصّ به پيغمبر است كه به هر نحوى بخواهد صرف كند .
وَ لِذِي الْقُرْبى
مفسّرين عامّه اقوالى در باب ذى القربى گفتند كه ما در آيهء خمس نقل كرديم ولى مطابق مذهب شيعه مستفاد از اخبار معتبرهء قطعيّة الصدور بلكه ضرورى مذهب شيعه است مراد ذى القرباى پيغمبر ائمّهء اطهار هستند كه بايد سهم خدا و رسول را هم تقديم آنها كرد تا بمصارفى كه مرضىّ خدا و رسول است صرف فرمايند و اين سه سهم را كه سهم امام مىگوئيم و در زمان غيبت بايد در تحت نظر مجتهد جامع الشّرائط كه نايب الامام است صرف نمود و شرطش اعلميّت نيست بلى مصارفش بايد طبق نظر مرجع تقليد باشد و سه سهم ديگر .
وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ
و طبق اخبار متقدّمه و مذهب شيعه مراد يتامى و مساكين و ابناء سبيل سادات و ذرارى رسول اللَّه است كه اين سه سهم را سهم سادات مىناميم و لازم نيست سه قسمت كردن به هر يك از اين سه طائفه داده شود كافيست و احتياج به اذن مجتهد هم ندارد .