مشغول بعبادت هستند و هر آينه ما تسبيح و تقديس پروردگار ميكنيم در خبر است كه خداوند نور مقدس پيغمبر و ائمهء اطهار را خلق فرمود و در همان عالم انوار تمام كمالات و علوم را افاضه فرمود و ملائكه از آنها فرا گرفتند كه ميفرمايد
فسبحنا فسبحت الملائكة - الحديث
و بالجمله ملائكه و جن و انس و خورشيد و ماه و عرش و كرسى و لوح و قلم و آسمان و زمين و ستارهها كرات جويه و حيوانات و نباتات و آنچه تصور شود تمام نسبتشان به خداوند يكيست مخلوق او هستند و بايجاد او موجود شدند نه پسران خدا و نه دختران خدا و نه برادر خدا هستند
قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْواحِدُ الْقَهَّارُ
رعد آيهء 17 .
[ سوره الصافات ( 37 ) : آيات 167 تا 169 ]
وَ إِنْ كانُوا لَيَقُولُونَ ( 167 ) لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ ( 168 ) لَكُنَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ( 169 )
و بدرستى كه ميگويند اين مشركين مكه و حجاز كه هر آينه اگر نزد ما كتابى و علمى و ذكرى از سابقين بود هر آينه ما هم پرستش خدا را ميكرديم از روى اخلاص كه آلههء ديگرى بر خود اتخاذ نميكرديم .
نظر به اينكه مشركين زمان حضرت رسالت در دورهء جاهليت بودند كه از زمان پس از عيسى تا زمان حضرت رسالت را دورهء جاهليت مينامند اينها هيچ پيغمبرى را معتقد نبودند و هيچ كتاب را قبول نداشتند و دست آنها كوتاه بود و لو اينكه زمين خالى از حجت نبوده و اوصياء ابراهيم تا حضرت عبد المطلب و ابو - طالب ميان آنها بودند لكن ممنوع بودند از اظهار كه حتى پسر عبد المطلب ابو لهب و خويشان آنها از بنى هاشم و عبد مناف تمام مشرك بودند لذا عذر - تراشى ميكردند .
وَ إِنْ كانُوا لَيَقُولُونَ
ان مخففه از مثقله است بمعنى انّ است بقرينهء لام ليقولون يعنى مشركين در مقابل پيغمبر عذر ميآوردند و ميگفتند :
لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ
بعضى گفتند مراد از ذكر كتاب است كه اگر بر پيشينيان ما كتابى نازل شده بود بعضى گفتند مراد علم است كه اگر از پيشينيان ما بما تعليم كرده بودند ولى بمعنى خود ذكر بگذاريم بهتر است