بندگان خدا را فراموش كردند و سجده ميكنند مثل آفتاب را كه دائما در افول و طلوع است چنانچه حضرت ابراهيم بستاره پرستان و ماه پرستان و خورشيد پرستان افول و زوال و غروب آنها را دليل گرفت بر عدم لياقت ربوبيت
فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ
- الى قوله تعالى -
قالَ يا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ
( انعام آيه 76 و 77 و 78 ) در قرآن مجيد است
لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ
( فصلت آيه سجده ) و اول دين كلمه طيبه
« لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ »
است كه گفتيم اين كلمه طيبه سه دلالت دارد مطابقى ، التزامى ، اقتضايى اما مطابقى همين توحيد عبادتيست كه معناى الوهيت است و اما التزامى توحيد ذاتى و صفاتى است زيرا اگر واجب الوجودى غير از او بود آن هم استحقاق الوهيت داشت و همچنين توحيد افعالى زيرا اگر خالقى ، رازقى محيى مميت و ساير افعال مختصه به او بود آن هم استحقاق داشت و گفتيم افعال مختصه به او ده فعل است خلق ، رزق ، اماته ، احياء ، عزت ، ذلت ، غنى ، فقر ، صحت ، مرض نه اينكه افعال الهى منحصر به اين ده فعل باشد رحيم است غفور است عفو است و غير اينها كه اسماء افعال الهى بسيار است در دعاء جوشن كبير ميخوانى . در كافى از حضرت صادق است مسندا از پيغمبر اكرم ( ص ) كه فرمود
« و من قال لا إله الا اللَّه مائة مرة كان افضل الناس عملا ذلك اليوم الا من زاد »
و نيز از آن حضرت روايت كرده فرمود
« خير العبادة قول لا إله الا اللَّه » .
(
الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ )
خبأ چيز مخفى مستور است اخراجش ظاهر كردن و بارز نمودن است ماهيات را از ظلمات عدم بعرصه وجود ميآورد ، رزق را از آسمان به زمين مياورد
وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ
بيرون ميآورد دانه را از دل زمين خارج مىكند روز قيامت
يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ
است ( طارق آيه 9 )
وَ يَعْلَمُ ما تُخْفُونَ وَ ما تُعْلِنُونَ
يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ
( مؤمن آيه 20 )
يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لا تَخْفى مِنْكُمْ خافِيَةٌ
( الحاقه آيه 18 ) الى غير ذلك من الآيات .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 26 ]
اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ( 26 )
اللَّه كه نيست الهى مگر او پروردگار عرش عظيم .