(
وَ قَدْ خابَ
) خيب نااميدى و يأس و قطع رحمت است .
(
مَنِ افْتَرى
) البتّه افتراء على اللَّه و على الانبياء اعظم افراد است لكن كلمه من عموم دارد و لفظ افتراء اطلاق دارد شامل هر مفترى مىشود و بهر كس افتراء بزند و از براى كذب و افتراء مراتب و درجاتيست امّا مطلق در اخبار دارد كه تمام معاصى باب آن شرابست
( و الكذب شرّ من الشراب )
و از گناهان كبيره است و گناه بيست و شش زنا دارد كه كوچكتر آنها زنا با محارم است در جوف كعبه و امّا كذب على اللَّه اشدّ انواع كفر است و نفس لسان فرداى قيامت شهادت ميدهد در حق صاحبش به آنچه گفته كه در آيهء شريفه ميفرمايد (
يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
) نور آيهء 24 و غير اين از آيات .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 62 ]
فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوى ( 62 )
پس سحره ميانه خود مشاوره كردند و هر كدام راى خود را اظهار كردند و پنهان نمودند نجواى خود را .
(
فَتَنازَعُوا
) نزع بمعنى اخراج و جدايى شىء است از شىء ديگر چنانچه ميفرمايد (
وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ
) اعراف آيهء 41 در اوصاف اهل بهشت است كه غلّ و پليدى را از قلوب آنها خارج نموديم (
وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً
) انبياء آيهء 76 هر قومى را از آن قوم خارج ميكنيم در حق آنها شهادت دهند باعمال آنها (
تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ
) قمر آيهء 20 قوم عاد بباد صرصر از جا كنده شدند با آن قامت طويل مثل نخل خرما كه از ريشه كنده شود و بر زمين ساقط گردد و غير اينها از آيات شريفه و در صفات امير المؤمنين است
( الانزع البطين )
كه بطن آن مملو از ايمان و علم و كمالات است و از او جدا شده تمام پليديها و صفات رذيله و اعمال سيّئه و در اينجا يعنى رأى باطن خود را هر كدام از سحره اظهار كردند .