فردوس تغيير و تحويلى كه بجاى ديگرى بروند و منزل كنند
خالِدِينَ فِيها
مسئله خلود مكرر در آيات شريفه بيان شده كه از ضروريات دين مقدّس اسلام است و منكر آن كافر است و روح انسانى چون از مجرّدات است فنا و زوال ندارد از زمانى كه خلق شده قبل از اجساد كه ميفرمايد خلقت الأرواح قبل الاجساد بالفى عام و نيز ميفرمايد
الارواح جنود مجنّدة فما تآلف منها ائتلف و ما تناكر منها اختلف
تا آنكه تعلّق گرفت باجساد آن هم تعلّق تدبيرى تا زمان موت سپس اين تعلّق قطع مىشود و تعلّق ميگيرد بقالب مثالى تا قيامت سپس تعلّق ميگيرد به همين بدن بعد از عود و ديگر بيرون برده نميشود چه در بهشت متنعم باشد يا در جهنّم معذّب لذا ميفرمايد خالدين فيها اشاره به اينكه چون جنّات فردوس بهترين و بالاترين جاها است آنها هميشه در آن منزل ميكنند
لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا
تغيير مكان نميدهند و تبديل بجاى ديگر نميكنند و تحويل بمقام ديگرى نميشوند .
[ سوره الكهف ( 18 ) : آيه 109 ]
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً ( 109 )
بفرما اگر دريا مركب شود براى نوشتن كلمات پروردگار من هر آينه تمام مىشود دريا پيش از اينكه كلمات پروردگار من تمام شود و لو اينكه بياوريم به مثل دريا مدد و كمكى كه مضاعف شود ، اين مثال براى اينست كه كلمات پروردگار محدود نيست و امّا درياها هر چه باشد و هر مقدار باشد محدود است و نسبت محدود به غير محدود نسبت متناهيست به غير متناهى حتى نسبت واحد بالف هم نميتوان داد زيرا الف هم متناهيست
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي
كلمات پروردگار شامل جميع موجودات امكانى از مجرّدات و ماديّات است كه اطلاق شىء بر او مىشود كه مشمول آيه شريفه مىشود
إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
يس 82 بلكه احتياج به كلمه كن هم ندارد زيرا به مجرد اراده ايجاد ميفرمايد و مراد از اراده هم علم بصلاح است و از صفات ذات چنانچه حكماء گفتند نه ايجاد كه تعبير بمشيّت