أَنْ لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ
زيرا استحقاق عبوديت متفرع بر الوهيت است و الوهيت منحصر بذات مقدّس او است و اين اولين دعوت انبياء است دعوت بتوحيد و يگانگى خداوند در مقابل شرك و بت پرستى كه در زمان نوح رواج بسزا داشت چنانچه در سوره نوح ميفرمايد از قول مشركين
وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً
آيه 22 و 23 ، كه اينها اسامى بتهاى آنها است .
إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ
تعبير بخوف با اينكه محققا مشرك معذب به عذاب مىشود براى اينست كه ممكن است اينها هدايت شوند و دست از شرك بردارند و سعادتمند گردند
عَذابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ
اليم صفت عذاب است . و نكته آنكه صفت يوم قرار داده براى اين است كه روز قيامت چون مشاهده اهوال آن را ميكنند و مواقف آن و در محضر پروردگار و ظاهر شدن اعمال آن روز بسيار دردناك است بالاخص براى مشرك .
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 27 ]
فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما نَراكَ إِلاَّ بَشَراً مِثْلَنا وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلاَّ الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ وَ ما نَرى لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبِينَ ( 27 )
پس از فرمايش حضرت نوح عليه السّلام و دعوت قوم آنها دو دسته شدند يك دسته ايمان آوردند و يك دسته كافر شدند . پس گفتند كسانى كه كافر شدند از قوم نوح نمىبينيم تو را مگر يك بشر مثل ما و نمىبينيم تو را كسى متابعت تو را كرده باشد مگر كسانى كه آنها از آدمهاى پست و رذل ما محسوب ميشوند ، در ابتداء نظر فقير و بىاهميت هستند و ما نمىبينيم از براى شما كه بر ما فضيلتى داشته باشيد بلكه گمان ميكنيم شما را دروغگويان .