نبوت و خلافت است او را جعل ميفرمايد
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
انعام آيه 124
يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ
ص 25 ، چون بايد متخلق بجميع ملكات حسنه و عالم بجميع ما يحتاج اليه الامة و الرعية معصوم از جميع معاصى و خطاء و اشتباه و سهو و نسيان باشد و اين امور باطنيه را جز ذات اقدس پروردگار كسى اطلاع ندارد لذا مردم نميتوانند خليفهتراشى كنند .
وَ لَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
نوع مفسرين چنين گفتند كه اگر شرك بياورند هراينه حبط مىشود از آنها آنچه را عمل ميكنند و همين معنا را در آيه
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ
زمر آيه 65 گفتند سپس اشكال كردند كه همچه احتمالى در حق انبياء داده نميشود و جواب دادند كه براى قطع طمع مشركين بوده و لكن بنكته شريفه آيه برخورد نكردند اشركوا و اشركت فعل ماضى است دلالت بر ماضى مىكند نه بر مستقبل و معنى اينست كه اگر شرك آورده بودند از اين لياقت و قابليت افتاده بودند و اعمال آنها حبط شده بود و اين دليل است بر اينكه هر كه در زمانى و لو قليلى مشرك بوده لياقت نبوت و خلافت را ندارد و مفادا مفاد
لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
بقره آيه 118 مىشود و تكليف خلفاء سه گانه و معاويه عليهم اللعنة و العذاب معلوم مىشود .
أُولئِكَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ
اولئك اشاره به تمام مذكورين در آيه قبل است كه از آن جمله آبائهم و ذريّاتهم و اخوانهم است و اين هم شاهد بر اينست كه آنها هم انبياء و اوصياء بودند و معنى اين نيست كه بهريك كتاب داده شد بلكه كتابى كه مأمور بودند به عمل به آن صحف آدم ، شيث ، نوح ، ابراهيم ، تورات ، زبور انجيل كه ساير انبياء موظف بودند به آنها عمل كنند بلكه بر امة هر پيغمبرى هم صدق مىكند كه كتاب او است لذا در باب شهادت مىگويى
( و القرآن كتابى