[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 107 ]
فَإِنْ عُثِرَ عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيانِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما وَ مَا اعْتَدَيْنا إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 )
پس اگر بر خورد كرديد و آگاه شديد كه آن دو نفر شاهد شهادت دروغ داده و مستحق گناه هستند پس دو شاهد ديگر قيام كنند مقام آن دو اولى و اولياء متوفى اقامه اين دو شاهد كنند و قسم ياد كنند كه شهادت ما حق است و سزاوارتر بقبول است از شهادت آن دو و ما تعدى نمىكنيم زيرا اگر تجاوز كنيم از ظالمين هستيم . اين آيه شريفه از مشكلات آيات است و قراء اختلاف شديد دارند كه مغير معنا است و ما چون معتقد بقرائت مختلفه نيستيم و از سياهى قرآن تعدى نميكنيم بر طبق همين سياهى شرح ميكنيم و قبل از شروع در شرح دو جمله را ناچاريم بيان كنيم .
( جمله اول )
ذكر بعض اخبار كه در ذيل اين آيه وارد شده ، از كافى كلينى حديثى نقل شده كه خلاصه مفادش اينكه يك نفر مسلمان بنام تميم دارى با دو نفر نصرانى ابن بندى و ابن ابى ماريه مسافرت كردند و با تميم دارى امتعهاى بود براى تجارت كه از جمله آنها آنيه منقش به طلا مكلل بجواهرات و گردن بندى بود در مسافرت مريض شد اينها را سپرد به آن دو نفر نصرانى كه در مدينه به ورثه او رد كنند اينها اين ظرف منقش مكلل را با قلاده بر داشتند و بقيه امتعه را بوارث رد كردند ورثه در حضور پيغمبر اينها را خواستند گفتند آيا پدر ما مريض شد به مرض طولانى كه اين دو چيز را مصرف كرد يا كسى از او سرقت كرده يا در خسران تجارت از بين رفته آنها انكار كردند و گفتند آنچه بما داده همينها بود كه رد كرديم و چون ورثه مدعى بودند و اينها منكر لذا پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم اينها را قسم داد و رها شدند كه مفاد