است زيرا اولا اهل رده نبودند فقط گفتند ما زكات را به فقراء محل خود ميدهيم و تو را خليفه نميدانيم ، و ثانيا ابى بكر و اصحابش داراى اين صفات نبودند مثل خالد بن وليد ملعون كه سركرده قشون بود كه چه بىحيايى از او بروز كرد كه حتى عمر خواست بر او حد جارى كند ، ابا بكر نگذاشت آيا ميتوان گفت اينها مصداق يحبهم و يحبونه هستند يا كسى كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در جنگ خيبر بعد از اينكه اولى و دومى ترسيدند و فرار كردند فرمود
( لاعطين الراية غدا رجلا يحب اللَّه و رسوله و يحبه اللَّه و رسوله كرارا غير فرار لا يرجع حتى يفتح اللَّه على يديه ثم اعطى عليا عليه السّلام )
و كسى كه خداوند مشارق و مغارب زمين را فتح مىكند و بساط عدل را در سرتاسر زمين ميگستراند و ريشه كفر و ظلم و جور را از صفحه زمين مىكند
أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
مأخوذ از ذل است و ذل بضم ذال بمعنى هوان و صاحب او را ذليل مينامند مقابل عزيز ، و ذل بكسر ذال بمعنى نرمى و لين مقابل صعوبت و شدت است و صاحب او را ذلول ميگويند و آيه به اين معناست و موارد استعمالش در قرآن بسيار است ، و امير المؤمنين صلوات اللَّه و سلامه عليه را ابو الارامل و الايتام گفتند ، و از ابن عباس است كه گفت على ( ع ) نزد مؤمنين كالولد لوالده و كالعبد لسيده ، و رواياتى از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در مورد اين آيه رسيده و از عمار و حذيفه و ابن عباس كه مراد على عليه السّلام است و اصحابش و گفتيم بيان افضل المصاديق است .
أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ
عزت مقابل ذل بكسر بمعنى شدت و صعوبت و غلظت است چنانچه از ابن عباس است كه گفت و هم فى الغلظة على الكافرين كالسبع على فريسته )
يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
براى اعلاء كلمه اسلام و اعزاز مسلمين و قلع و اضمحلال معاندين و مجاهدات على ( ع ) در بدر و حنين و احزاب و احد و خيبر واضح كالشمس فى رابعة النهار است ، و از خلفاء سه گانه جز فرار چيزى مشاهده نشده