اسكنبيل
در ايران گونههاى مختلف اين درختچه با نامهاى مختلف محلى شناخته مىشود .
از جمله در بم و نرماشير « اسكنبول » ، در خراسان « اسكنبيل » ، در مكران و چاهبهار « بوتو » ، در خوزستان « ارته » و در سبزوار « كارّوك » ، در كتب مختلف قديم و كتب طب سنتى با نامهاى « رسو » ، « ارته » ، « اعطا » و « فق » آمده است . در هند نيز در سند و پنجاب اين گياه را « فق » و « فك » مىنامند .
به فرانسوى
Calligone
و به انگليسى
Calligonum
ناميده مىشود . گياهى است از خانوادهء
Polygonaceae
نام علمى آن
Calligonum polygonoides L .
مىباشد .
مشخصات
اسكنبيل درختچهاى است به ارتفاع 5 / 1 متر با شاخههاى باز و سفيد و انشعابات فرعى باريك . برگهاى آن بلند است و خيلى زود مىريزد و اغلب مدت سال گياه بدون برگ به نظر مىرسد . ميوهء آن تخممرغى به ابعاد 17 - 12 * 14 - 10 ميلىمتر است و سطح آن را 8 - 7 رديف تارهاى دو سه شاخه پوشاندهاند . قاعدهء تارها به هم پيوسته است و به صورت بال باريك به نظر مىرسند .
اين درختچه در ايران در مناطق آذربايجان و اراضى شنى جنوب ميامى بين شاهرود ، سبزوار و سمنان و همچنين در سيستان و بلوچستان ديده مىشود .