ميوهء آن داراى 5 قسمت يا 5 خانه است كه معمولا 3 - 2 خانهء آن مىرسد .
اين گياه تا حال در ايران ديده نشده و بهطور وحشى در امريكاى شمالى ، مناطق مختلفه امريكاى جنوبى ، برزيل و آرژانتين انتشار دارد .
تركيبات شيميايى
مادهء مؤثر در اين گياه بخصوص در برگهاى آن ، آلكالوئيدى است به نام پيلوكارپين « 1 » و به علاوه در آن آلكالوئيدهاى ديگرى به نام جابورين « 2 » و كارپيلين « 3 » نيز يافت مىشود . در برگهاى گياه اسيدى به نام جابوريك اسيد « 4 » و كمى اسانس و تانن نيز وجود دارد .
پيلوكارپين ، آلكالوئيدى است به فرمول خام
C 11 H 16 N 2 O 2
كه از برگهاى ژابوراندى گرفته مىشود و خاصيت مدّر و معرّق دارد .
خواص - كاربرد
برگهاى سرشاخههاى جوان گياه معرّق است و ترشح عرق و بزاق را افزايش مىدهد . اين دارو در موارد روماتيسم و آسم و نورالژى و شروع زكامهاى ريهاى و برونشيت و ناراحتىهاى حلق و حنجره مفيد است .
مقدار خوراك آن به صورت دم كرده : در حدود 4 گرم برگ خشك آن را در يك ليوان ( حدود 220 گرم ) آب جوش دم مىكنند و صاف نموده و چند ساعت پس از غذا مىخورند .
اگر برگ جابوراندى را دو هفته در عصارهء كنكينا و يا تنطور آرنيكا بخيسانند ، ماليدن اين خيسانده به سر براى جلوگيرى از ريزش موى سر مفيد است . از دم كردهء برگها نيز در استعمال خارجى براى شستن سر به منظور جلوگيرى از ريزش مو مصرف مىشود . از مادهء مؤثر آن پيلوكارپين سابقا به صورت قطره در چشم پزشكى در موارد آب سياه « 5 » استفاده مىشده است ولى در حال حاضر ديگر متروك شده است و براى
هامش
( 1 ) .Pilocarpine( 2 ) .Jaborine( 3 ) .Carpiline( 4 ) .Jaboric acid( 5 ) .Glaucome