قرار دارد . فندق هندى از فندق معمولى بزرگتر است ، پوست آن تيرهء مايل به سرخى و مانند سپستان چيندار است . در زير پوست آن رطوبتى لزج ابتدا كمى شيرين و سپس بسيار تلخ وجود دارد كه پس از كهنه شدن تلخى آن كمتر مىشود . پوست فندق هندى سخت ضخيم و مغز آن سفيد و شيرين است . اين درختچه در مناطق گرمسير امريكا و در هندوستان و در ايران در بلوچستان انتشار دارد .
تركيبات شيميايى
در فندق هندى مادهء تلخى به نام بوندوسين « 1 » وجود دارد . در تخم آن مادهء تلخ فيتوسترىنين « 2 » ، همچنين بوندوسين ، ساپونين ، در حدود 24 - 20 درصد روغن چرب ، نشاسته ، سوكروز و دو نوع فيتوسترول « 3 » يافت مىشود . از روغن دانهء آن نيز گلوكوزيد بىشكل و تلخ بوندوسين جدا شده است .
خواص - كاربرد
در هند از مغز دانهء فندق هندى به عنوان ضد مالاريا ، تببر ، مقوى و ضد كرم استفاده مىشود و براى معالجهء آسم كاربرد دارد و به عنوان ضد سم مار مصرف مىشود . از برگهاى جوان و نرم آن براى رفع ناراحتىهاى كبد استفاده مىشود . از تخم و برگ آن در استعمال خارجى براى تحليل ورم مصرف مىنمايند . برگ و پوست درخت ، تببر ، قاعدهآور و ضد انگل و كرم است . روغن تخم آن نرمكننده است و به عنوان روغن ماليدنى براى رفع چروك صورت و قطع خروج چرك از گوش استعمال مىشود . فندق هندى از نظر طبيعت گرم و خشك است و بيشتر پوست ميوهء آن در طب سنتى قديم ايران مستعمل بوده است ، ولى از ساير قسمتها نيز استفاده مىشده است .
از نظر خواص معتقدند كه مقوى معده و هاضمه و اعصاب است و براى دفع سموم مفيد است . اگر 5 گرم آن با سركه و سكنجبين خورده شود براى گزيدن مار و عقرب ، قطع تب و اسهال نافع است . اگر آن را در آب بمالند تا كف كند و آن را صاف
هامش
( 1 ) .Bonducine( 2 ) .Phytosterinin( 3 ) .Phytosterol