كه شكل دندان شير به آن مىدهد . برگها گروهى به شكل يك دسته برگ از يقهء ريشهء گياه خارج مىشوند . طبق گلهاى آن زرد طلايى كه بهطور منفرد در انتهاى شاخهء گل دهنده كه توخالى است ظاهر مىشود . ميوهء آن فندقه كه ميوهاى خشك و مغز آن مجزا و نچسبيده است مانند آفتابگردان و در انتهاى هر ميوه يك كاكل معمولا سفيد رنگ قرار دارد و ميوهها بهطور گروهى به شكل كروى قرار دارند و به سبب وجود كاكل پس از رسيدن به آسانى پراكنده مىشوند .
اين گياه معمولا در چمنزارها ، مزارع يونجه ، اسپرس ، اراضى مرطوب كنار نهرها بهطور خودرو مىرويد . برگهاى جوان آن را چيده و در سالاد مىخورند . ريشهء ضخيم و برگهاى آن در طب سنتى مستعمل است . اين گياه در چين و هند و در مناطق معتدلهء آسيا مىرويد .
از اين گياه انواع اصلاحشدهاى تهيه و به صورت پرورشى در مزارع كاشته مىشوند كه پربرگ و از برگهاى آن مانند سبزى استفاده مىشود كه چون تلخ است كاسنى برى نوع پرورشى آنكه در رديف سبزى خوردنها مىباشد
بايد با ترشى آبليمو و يا سركه در سالاد مصرف شود .
براى تكثير گياه ارقام پرورشى را در اوايل بهار در خزانه مىكارند و پس از اينكه گياه چندبرگه شد آن را به مزرعه اصلى منتقل و به فواصل 10 * 50 سانتىمتر نشا مىكنند . در اوايل زمستان ريشه آن را با خاك و خاشاك مىپوشانند تا در طول زمستان از سرما محفوظ بماند و رشد نمايد و ريشه را در اواخر زمستان يا اوايل سال بعد از خاك بيرون آورده و خشككرده مصرف مىنمايند . از برگهاى آن در بهار براى مصرف در سالاد استفاده مىشود .
معارف گياهى ( فارسى ) — صفحة 296
مساهمون: حسين مير حيدر
ص٢٩٦