تخطي إلى المحتوى الرئيسي

طب سنتى خسروى ( درمان بيماريهاى مختلف با گياهان دارويى و مواد طبيعى ) ( فارسى ) — صفحة 228

مساهمون:

ص٢٢٨
و روانى شديدتر مىباشد و اكثر خصوصيات اخلاقى انها مانند خصوصيات جسمى دگرگون مىگردد . در دوران پيرى آستانه تحريك عصبى پائين مىافتد و فرد حساس‌تر و بدبين‌تر و عصبانى و پرتوقع مىگردد و بعضى تا به حدى مىرسند كه بهانه‌جو و بد كلام مىشوند و اين حالت بيشتر در زمانى كه همسر ندارند خودنمائى مىكند . با بالا رفتن سن بتدريج قواى انسان فرتوت مىگردد ، مغز رو به كوچكى مىرود ، قواى فكرى رو به نقصان مىيابند ، پوكى استخوان ، ضعف جسمانى ، سستى و بىحالى و بسيارى عوارض ديگر گريبانگير افراد مسن مىگردند . در بچه‌ها و جوانان قدرت ياد گيرى و ضبط و نگهدارى قوى است و آنچه در مغز كودك ضبط مىشود نقشى است عميق كه به زودى پاك نمىگردد و امير مومنان دراين‌باره مىفرمايند قرار گرفتن علم در مغز كودك مانند نقشى است كه بر سنگ كنده مىشود امّا يادگيرى در دوران پيرى سطحى است و عمقى نيست و زود از مغز انسان پاك مىشود از اين جهت است كه پيران خاطرات دور خود را كه روانشناسان آن را وجدانيات مغفوله گفته‌اند به خوبى به ياد دارند امّا خاطرات و يادگيريهاى نزديك را به زودى از ياد مىبرند . همانطوريكه اشاره شد در دوران پيرى انسانها شكسته مىشوند خداوند متعال هم در قرآن كريم در آيه ( 68 ) سوره ياسين مىفرمايند :
وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ .
در اجتماع فعلى افراد مسن از جوانب مختلف مورد بىمهرى قرار مىگيرند حتى از سوى نزديكترين افرادش به او بىمهرى مىشود . فرزندانش هركدام بدنبال زندگى خويش مىروند و نگهدارى از افراد مسن را جزء وظائف خويش نمىدانند آنان كه خوب‌ترند تأسف مىخورند كه چرا گرفتاريهاى روزگار اجازه نمىدهد كه به پدر و مادر خود بيشتر رسيدگى نمايند در مقابل افراد ديگرى هستند كه براى مرگ پيران روزشمارى مىكنند و افراد پير و فرسوده را مزاحم آسايش و راحتى خود مىدانند عده‌اى هم چشم انتظار سهم الارث خويش مىباشند . در اين روياروئى معمولا يك طرف پدر يا مادر پير است و طرف ديگر جوانان يعنى فرزندان آنان مىباشند . طرف اول كه پدر يا مادر است به هيچ قيمت حاضر نيست كه خارى بدست فرزندش فرو رود و طاقت ديدن ناملايمات و سختىهاى زندگى فرزند خود را ندارد و فرزند را براى وجود خود فرزند مىخواهد نه براى وجود خودش چون محبت پدر و مادر نسبت به فرزند جزء غريزه ذاتى اوست و بخشى از محبتى است كه خداوند متعال نسبت به بندگان خود دارد امّا فرزندان پدر و مادر را براى وجود خودشان