مولوى معنوى عبد الكريم و حكيم شيخ سعد اللّه و غيره را دارا مىباشد . يك نسخهء منظوم اين كتاب « معجون جاويدان » بقرار ذيل است :
بو على گفت آن حكيم پرخرد * آدمى را هفت علت هست بد
فالج و عرق النساء ، كم شهوتى * باد قولنجى كزو در زحمتى
همچنين باشد بواسير اى امير * مردمان را زود گرداند امير
درد پشت و درد پهلو هفتمين * هست بر هر هفت دارو باليقين
يك دوائى گويمت بشنو ز من * تا نه بينى خوفى اندر خويشتن
جوز بويه و قرنفل ، قاقله * سعد هندى ، دارچينى آمده
انگبين خام را يك جوش ده * كف از آن بردار و يك گوشه بنه
سنبل و خوشبو بيند از اندرو * تا دماغت تازه گرداند ز نو
نام اين « معجون جاويدان » بود * ز آنكه اين هر درد را درمان بود