سوس ( شيرينبيان و تلخبيان )
گياهى است از تيره فرعى پروانهواران خودرو و علفى كه در اكثر نواحى و شهرهاى ايران مىرويد و در باغها بر روى بانههاى انگور و كنار ديوارها و دامنه كوهها بوفور يافت مىشود برگهاى آن مركب و ريشه بلند دارد و دو نوع مىباشد كه از نظر شكل ظاهرى شبيه بهماند اما از نظر خواص فيزيولوژيكى كاملا متفاوت مىباشند يكى از آنها تلخمزه بوده و داراى مواد تلخ مزه و تقريبا سمى مىباشد و تلخه ناميده مىشود و ديگرى كه شيرين مزه است شيرينبيان يا اصل السوس ناميده مىشود كه اين نوع يعنى شيرينبيان
Glycyrrhiz glabra
مصرف داروئى و درمانى بسيار دارد و نوشتهاند كه مار به اين گياه علاقه بسيار دارد و جهت تقويت پوست بدن و قدرت بينائى مرتب خود را به اين گياه مىمالد .
طبيعت آن گرم و تر - داروئى است نرمكننده سينه - برطرفكننده سرفههاى رطوبى - بازكننده صدا و آواز - برطرفكننده التهاب معده و دردهاى رطوبى آن آرام بخش اعصاب - قطعكننده تبهاى كهنه و رطوبى دافع نفخ دستگاه گوارش - تسكين دهنده - سردردهاى كهنه - روشنكننده چشم و بالابرنده قدرت بينائى معمولا ريشه پوست گرفته شيرينبيان را در مقدارى آب مىجوشانند تا بقوام آيد و يك مايعى قرمز رنگ مانند عسل از آن باقى ماند اين عصاره عسل مانند را رب سوس مىنامند كه بمصارف درمانى مىرسانند و مىتوان اين ريشه را همراه با داروهاى ديگر جوشانده و مصرف نمود .
خوردن هر روز مقدار 5 گرم رب سوس با 5 گرم شكرنى و يك گرم رازيانه سبب جلاى مجارى بدن و نيكوئى رنگ رخسار و تقويت عمومى بدن مىگردد . مردم قديم