بررسى رابطه بين ميزان افسردگى و اقامه نماز در دانشجويان دانشكده پرستارى مامايى سنندج و ارتباط آن با ويژگيهاى فردى آنان ؛ سال 87 .
فرزانه ظاهرى « 1 » ، سيمين نزاريان « 2 »
مقدمه :
در سالهاى اخير الگوى تغيير بيماريها از بيماريهاى واگير به بيماريهاى غير واگير و روانى و بخصوص افسردگى و نقش دعا ؛ نماز ؛ نيايش و مناجات در پيشگيرى از آن ؛ پژوهشگران را بر آن داشت به بررسى ميزان افسردگى و ارتباط آن با اقامه نماز در دانشجويان دانشكده پرستارى مامايى بپردازند .
روش :
در اين پژوهش توصيفى تحليلى تعداد 182 نفر از دانشجويان دانشكده پرستارى مامايى شركت داشتند . جهت گردآورى دادهها ؛ از پرسشنامهايى دوقسمتى ( قسمت اول مربوط به مشخصات دموگرافيك و بخش دوم پرسشنامه استاندارد افسردگى زانگ ) استفاده شد . دادهها پس از جمعآورى در نرمافزار
SPSS
مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت .
يافتهها :
نتايج پژوهش نشان داد كه 8 / 69 % از دانشجويان داراى نمره افسردگى نرمال و 2 / 30 % نمره افسردگى خفيف داشتند . 3 / 70 % دانشجويان سابقه اقامه نماز را ذكر نمودند .
در اين مطالعه بين نمره افسردگى و وضعيت تاهل
( P - 0 / 454 )
؛ سكونت در خوابگاه
( P - 0 / 288 )
؛ رشته تحصيلى
( P - 0 / 790 )
؛ مقطع تحصيلى
( P - 0 / 368 )
؛ ترم تحصيلى
( P - 0 / 854 )
؛ سن
( P - 0 / 237 )
و اقامه نماز
( P - 0 / 151 )
ارتباط معنىدار آمارى مشاهده نشد .
هامش
( 1 ) . كارشناس ارشد مامايى ؛ مربى دانشكده پرستارى مامايى سنندج .Email : FZSB 2001 @ yahoo . com( 2 ) . كارشناس ارشد پرستارى ؛ عضو هيئت علمى دانشكده پرستارى مامايى سنندج .