فرد مسلمان ، در او انگيزه لازم ايجاد نموده است تا بهداشت و پاكيزگى را رعايت كند و از آلودگى برحذر باشد .
علاوه بر تأكيد اسلام به رعايت بهداشت فردى ، موضوع بهداشت ابزار و لوازم آن نيز مورد توجه قرار گرفته است تا در ظروف غذاخورى و آشاميدنى ، لباس و ساير لوازم نيز بهداشت رعايت شود . وجود صدها دستور واجب و مستحب اسلامى در اين زمينه ، شاهد گويايى بر اهتمام اسلام به موضوع بهداشت مىباشد .
بهداشت عمومى بهعنوان يك عبادت در اسلام :
الاعمال بالنيات :
هر عملى كه نيت اداى وظايف و خدمت به جامعه مسلمين و رفع مشكلى از مشكلات مردم انجام شود عين عبادت است با اين بينش هر فردى نياز به بدن سالم و نيرومند دارد تا در انجام وظايفش موفقتر باشد و چنين است كه بهداشت عمومى و آموزش بهداشت و ارائه خدمات بهداشتى با نيت بىنياز ساختن جامعه اسلامى از بيگانگان و ارتقاء سطح سلامت در جامعه مسلمين و حفظ جان و سلامت انسانها عبادت محسوب مىشود و بر همين اساس هر قدمى كه در اين مسير برداشته مىشود ، گامى در مسير عبادت و جلب رضاى خداوند متعال است و هر عملى كه در طى اين طريق در جهت رسيدن به هدف انجام مىشود جزئى از اين عبادت بزرگ محسوب مىشود .
با نگاهى كوتاه و گذرا بر تعاليم ارزنده و حياتبخش اسلام به خوبى مىبينيم كه مسئله سلامت مردم بهعنوان يكى از حقوق مسلمه آنها در يك نظام مبتنى بر مبانى اسلام مطرح و مورد توجه است لذا در قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران نيز ضرورت تامين بهداشت و درمان براى آحاد ملت ايران مورد تاكيد قرار گرفته است از طرف ديگر آنجا كه رعايت اصول بهداشتى با الزام شرعى همراه باشد ، مسلمان را از زيرپا گذاشتن آن اصول در خلوت و آشكار بازخواهد داشت . در اين صورت رها ساختن فضولات آلوده در معابر و آلوده كردن آبها ، كه موجب ايجاد كانونهاى آلودگى و عفونت و آماده ساختن محيط براى رشد و فعاليت حشرات و مگس مىگردد و سلامت عموم جامعه را به خطر مىاندازد