هاى تشكيلدهنده بدن اطلاق مىشود . رشته
DNA
در ناحيه تلومر كروموزومهاى
Chromosome
انسانى از تكرار پىدرپى و پشت سر هم يك توالى شش تايى يا هگزامر
( Hexamer )
از نوكلئوتيدها
( Nucleotide )
به صورت
TTAGGG
تشكيل مىيابد ( 13 ) يعنى اينكه بر خلاف ساختمان ساير قسمتهاى
DNA
و ژنها كه ترتيب و توالى قرار گرفتن نوكلئوتيدهاى گوانين
( G )
، سيتوزين
( C )
، تيمين
( T )
و آدنين
( A )
در آنها متضمن ترتيب خاصى نمىباشد ، در قسمت تلومر كروموزومها ، اين نوكلئوتيدها حتما " به صورت قطعات شش عددى از
TTAGGG
قرار گرفته و به تعداد زياد تكرار مىشوند تا اينكه طول و تعداد اين نوكلئوتيدها به حدود 13000 - 7000 نوكلئوتيد برسد . ( 16 - 23 ) اين قسمت از كروموزوم در واقع يك ساعت بيولوژيكى و ژنتيكى محسوب مىشود كه وقوع پديده پيرى و به تبع آن بروز مرگ را نيز كنترل و هدايت مىنمايد زيرا در جريان هر دفعه از همانندسازى رشته
DNA
، به صورتى اجتنابناپذير حدود 200 - 50 نوكلئوتيد در هر دو انتهاى كروموزوم از طول حد اكثر حدود 130000 نوكلئوتيدى اين قسمت تحليل رفته و حذف مىشود و بنابراين از طول ناحيه تلومر كروموزومها به تدريج كم مىگردد تا جائى كه طول اين قسمت به حدود 7000 - 5000 نوكلئوتيد بعد از همانندسازىهاى متعدد رشته
DNA
مىرسد و در اين موقع ، سلول وارد مرحله پيرى شده و بدنبال آن كاهش طول تلومر تا حدود 4000 - 2000 نوكلئوتيد مرگ سلول را بدنبال مىآورد ( 19 - 17 ) . تحقيقات ژنتيكى دامنهدار و طولانى نشان داده است كه وقتى طول تلومر رشتههاى
DNA
به حدود 5000 نوكلئوتيد برسد ، پديدهاى موسوم به آپوپتوزيس
( Apoptosis )
با فعال شدن آنزيم هايى بنام كاسپيزها
( Caspases )
در سلولها اتفاق مىافتد كه مفهوم آن وقوع سلسلهاى از جريانات آنزيمى و فيزيولوژيكى در درون هسته و سيتوپلاسم سلولى و بدنبال آن اختلال