بنگاريم .
برسم مثل زور و هوم از موارد مختصه آئين ايرانيان باستان بوده و آن شاخههاى قطع شده از درخت مو مىباشد . ايضا برسم را از درخت انار مىچيدند و پس از شستن با چاقوئى كه نام آن برسمچين ناميده مىشد ، بريده در برسمدان مىگذاردند .
منظور از برسم شكرگزارى به درگاه خداوند است و بيشتر اين شكرگزارى براى نباتات و گياهان كه جهت تغذيه انسان و حيوان است بوده .
سه فقره از ونديداد ( باب نوزدهم فقرات هفدهم و هيجدهم و نوزدهم ) درباره تعظيم به گياه قشنگ و مقدس برسم سخن رفته است .
( شكل 119 ) برسم و برسمدان و برسمچين ( از كتاب مزديسنا و ادب پارسى مرحوم دكتر محمد معين اصل آن از اوستاى اشپيگل ج 2 )
18 - طبيب و طبابت در ايران باستان -
در اوستا كلمه پزشك بئشز
( Baechaza )
آمده كه به معناى چارهبخش و درمانكننده مىباشد . مشتقات حاصله