لاغر و نامتناسب خود را به حال طبيعى برمىگرداندند و اشخاص ضعيف البنيه و نحيف را فربه و چاق مىكردند .
1 - شنبليله در قرن بيستم
از اوايل قرن بيستم ، محققان اروپا كه براى درمان بيمارىهاى نابود كنندهء بشر ، مخصوصا سل ريوى ، كه جسم و جان آدمى را مانند شمع مىگدازد و از بين مىبرد ، در سراسر دنيا به تكاپو پرداختند ؛ كتابهاى طبى قديم را زيرورو و نسبت به آثار قدما توجه و تجديدنظر كردند ، ناگهان نظر آنها به اين گياه جلب شد و به فكر افتادند كه اثر تقويتى شگرف آن را در سل ريوى آزمايش كنند . مهم آن بود كه نه تنها اين گياه به عنوان دارو به كار مىرفت ، بلكه مصرف غذايى هم داشت و مىتوانستند آن را در غذاهاى روزانه تجويز كنند .
پروفسور رنون « 1 » در اوايل قرن بيستم ، اين گياه را در رژيم غذايى مسلولان به كار برد و از آن نتايج نيكو گرفت و پس از اطمينان كامل به اين مسئله ، بدون درنگ مشاهدات خود را همه جا اعلام كرد . ديگران نيز به پروفسور رنون تأسى كردند ؛ از جمله مولر « 2 » ، در سال 1924 ، نه تنها در مورد سل ريوى ، بلكه در بيمارىهاى ديگر نيز آن را آزمايش كرد و با مصرف كردن آن ، حال عمومى بيماران آنچنان بهسرعت بهبود يافت كه موجب حيرت و اعجاب او شد ، حتى در سل استخوانى اطفال و بيمارى استئوميليت كه يك مرض موذى و طولانى است ، نتايج بسيار نيكو از آن گرفت و مشاهده كرد كه هنوز تب بيماران قطع نشده ، آثار تقويتى اين گياه ظاهر شده است .
شيمىدانها به تجزيهء اين گياه پرداختند و مشاهده كردند كه مخصوصا از حيث آهن ، فسفر ، دياستازهاى مختلف و بسيارى از مواد مؤثر ديگر بسيار غنى است .
مقارن همين اوقات ، رنه گولتيه « 3 » با توجه به مواد مقوى موجود در اين گياه ، آن را در موارد گوناگون به اشخاصى كه ضعيف ، لاغر و مبتلا به بىاشتهايى بودند ، تجويز كرد و او نيز آثار شگرف درمانبخش اين گياه را تصديق كرد .
هامش
( 1 ) .Renon( 2 ) .Muller( 3 ) .Rene Gaultier