انتقاد و بررسى و تحقيقات علمى پرداختند و پزشكانى به نام رندوله « 1 » ، فورستوس « 2 » ، گراتارولوس « 3 » ، فرنل « 4 » ، ريوير « 5 » ، هوفمان « 6 » و . . . پس از مطالعات زياد همان خواص را بىكموكاست پذيرفتند و بادرنجبويه را در موارد ملانكولى ، هيپوكندرى و مانيا ( انواع ماليخوليا و جنون ) تجويز كردند و بسيارى از آنان معتقد شدند كه : « بادرنجبويه هوش را تند و تيز مىكند و حافظه را تقويت مىنمايد » . « 7 »
در قرن نوزدهم ، ستارهء درخشانى در افق پزشكى فرانسه به نام تروسو « 8 » طلوع كرد كه از اطراف و اكناف اروپا براى استماع سخنرانىهاى پزشكى و استفاده از معلومات و تجربيات اين نابغهء بزرگ به فرانسه مىآمدند . هماكنون نيز پس از صد سال مطالعهء سه جلد كتاب او كه با عنوان كلينيك مديكال هتل ديو نوشته براى اهل علم بسيار قابل استفاده است .
تروسو اكتشافاتى دارد كه در كتابهاى پزشكى امروز نيز به نامش معروف است . اين دانشمند پس از يك عمر مطالعه و تجربه ، هرچه ابن سينا دربارهء خواص بادرنجبويه گفته بود تأييد كرد و به اتفاق پيدو « 9 » كتاب درمانشناسى را تأليف كرد و در آن دربارهء بادرنجبويه مىنويسد : « گردش خون را در مغز منظم كرده و مراكز عصبى را تقويت نموده و نشاطآور است » . آن را مخصوصا در پيرهاى چاق كه قواى دماغى آنها به تحليل رفته و ضعيف شده است تجويز مىكرد . همچنين در سردردهاى احتقانى « 10 » و سردردهاى عصبى « 11 » دمكردهء بادرنجبويه را به كار مىبرد و سردرد تسكين مىيافته است .
تروسو و پيدو نظريهء ابن سينا را در مورد اثرات درمانبخش بادرنجبويه ، چنين تفسير مىكردند كه چون بروز افسردگى ، غمگينى و وسواس ماليخوليايى ، غالبا به علت اختلالات دستگاه هاضمه ، ضعف معده ، اختلالات كبدى ، اسپاسم نفخى معده و رودهها است ،
هامش
( 1 ) .Rondolet( 2 ) .Forestus( 3 ) .Gratarolus( 4 ) .Fernel( 5 ) .Riviere( 6 ) .Hoffmann( 7 ) .Plusieurs de ces auteurs ajoutent qu'elle aiguise l'esprit et reveille le memoire affaibile .( 8 ) .Trousseau( 9 ) .Pidoux( 10 ) .Cephalalgie congestive( 11 ) .Cephalalgie nerveuse