چند روزى كذشته و موضع ان التيام يافته باشد بايد شكافته و داغ نمايند و تا مدّتى جراحت را ريمى نكاه داشته و اكر كى ممكن نباشد موضع جراحت را فشار داده و خون موضع را خارج و با دستها نموده و با اب زياد بشويند و استعمال اين تدابير منحصر بوقت وقوع جراحت نيست بلكه تا وقت باز بودن ان معمول بايد داشت و نيز بايد خيال شخص معضوض را منصرف نموده و اميدوارى داد زيرا كه حالت جبن و خوف در بروز علايم ردّيه خيلى دخالت دارد و از معالجات داخلى اطبّاى فرنك اقسام مختلفه معمول داشتهاند ولى هيج يك از اينها را دليل عقلى نبود چنانچه سابق كفتيم اين علّت عارض تمام اشخاصى كه معضوض شدهاند نمىشود پس معلوم نيست كسانى كه علايم سمّيه در انها بروز نمىكند از اثر معالجه است يا اينكه اين اشخاص از انهايى نيستند كه اكر تدبيرى هم نمىشد مسموم و مريض نمىكشتند در هر صورت
معرفة السموم ( فارسى ) — صفحة 132
مساهمون: عبد الحسين بن محمد حسن طبيب تبريزى
ص١٣٢