[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 9 تا 10 ]
وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 9 ) وَ الَّذِينَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونا بِالْإِيمانِ وَ لا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّكَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 10 ) وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ و آنان كه جا گرفتند در سراى هجرت وَ الْإِيمانَ و در سراى ايمان كه آن مدينهء مشرفه است چون ايمان در مدينه ظاهر گرديد آن را دار ايمان گفتند مِنْ قَبْلِهِمْ پيش از مهاجرين بنا برين تقدير آيه چنين است كه « و الذين تبوءوا دار الهجرة و دار الايمان كه مضاف اليه كه هجرتست محذوف باشد و در ثانى دار كه مضاف است و بعضى گفته‌اند كه آيه به اين تقدير است كه « و الذين تبوءوا الدار و اخلصوا الايمان من قبل هجرتهم » يعنى و آنانى كه جا گرفتند در سرايى كه مدينه است و خالص گردانيدند ايمان خود را پيش از آنكه مهاجرين هجرت بمدينه كنند چنانچه مشهور است كه هفتاد كس از انصار در ليلة العقبة قبل از هجرت حضرت رسالت پناه