غير آن بنا بر اينست كه اكثر احكام حقهء شرعيه را گذاشته بازاى آن احكام باطلهء ديگر وضع كردهاند بلكه ايمان را گذاشته بكفريات متشبث شدهاند نعوذ باللّه من شرور انفسهم الخسيسة و من سيئات اعمالهم الخبيثة و بعد از بيان صلوات بر پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله كه مشعر است بر تعظيم و تكريم آن حضرت تهديد مىكند كسانى را كه در صدد ايذاى او باشند بدست و زبان و ميفرمايد كه :
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 57 تا 58 ]
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً ( 57 ) وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً ( 58 )
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
بدرستى كه آنان كه ميرنجانند خدا و رسول او را بارتكاب امرى كه آن مكروه خدا و رسول اوست
لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
دور گرداند ايشان را خداى تعالى از رحمت خود در دنيا و آخرت
وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً
و مهيا و آماده گرداند براى ايشان در عقبى عذاب خواركننده را . على بن ابراهيم آورده كه اين آيت در شأن جمعى نازل شد كه غصب كردند خلافت امير المؤمنين عليه السّلام را و اخذ كردند حق فاطمه صلوات اللَّه عليها را و به او ايذاء رسانيدند زيرا كه حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله در شأن سيدة نساء العالمين صلوات اللَّه عليها فرموده :
« من اذاها فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه »
و دربارهء امير المؤمنين فرموده
« من آذى شعرة منك فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه و من آذى اللَّه فعليه لعنة اللَّه »
چنانچه شيخ ابو على طبرسى باسناد خود روايت كرده . و پوشيده نيست كه غصب و اخذ حق ايذاى صاحب حقست پس جمعى كه غصب خلافت كه حق امير المؤمنين عليه السّلام بود و اخذ فدك كه مال حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام بود نمودند ايذاى ايشان كرده باشند و ايذاى ايشان ايذاى پيغمبر است صلوات اللَّه عليه و آله و ايذاى آن حضرت ايذاى خداى تعالى