[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 57 تا 58 ]
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً ( 57 ) وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً ( 58 ) إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ بدرستى كه آنان كه ميرنجانند خدا و رسول او را بارتكاب امرى كه آن مكروه خدا و رسول اوست لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ دور گرداند ايشان را خداى تعالى از رحمت خود در دنيا و آخرت وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً و مهيا و آماده گرداند براى ايشان در عقبى عذاب خواركننده را . على بن ابراهيم آورده كه اين آيت در شأن جمعى نازل شد كه غصب كردند خلافت امير المؤمنين عليه السّلام را و اخذ كردند حق فاطمه صلوات اللَّه عليها را و به او ايذاء رسانيدند زيرا كه حضرت رسالتپناه صلى اللَّه عليه و آله در شأن سيدة نساء العالمين صلوات اللَّه عليها فرموده : « من اذاها فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه » و دربارهء امير المؤمنين فرموده « من آذى شعرة منك فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه و من آذى اللَّه فعليه لعنة اللَّه » چنانچه شيخ ابو على طبرسى باسناد خود روايت كرده . و پوشيده نيست كه غصب و اخذ حق ايذاى صاحب حقست پس جمعى كه غصب خلافت كه حق امير المؤمنين عليه السّلام بود و اخذ فدك كه مال حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام بود نمودند ايذاى ايشان كرده باشند و ايذاى ايشان ايذاى پيغمبر است صلوات اللَّه عليه و آله و ايذاى آن حضرت ايذاى خداى تعالى