يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى آن كسانى كه ايمان آوردهايد
إِذا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ
هر گاه بنكاح خود درآورده باشيد زنان مؤمنه را
ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ
پس طلاق داده باشيد ايشان را پيش از آنكه مس كرده باشيد آنها را يعنى پيش از آنكه دخول كرده باشيد بايشان
فَما لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ
پس نيست مر شما را بر ايشان هيچ عده كه
تَعْتَدُّونَها
ميشمرده باشيد آن را و استيفاء آن نمائيد بلكه بعد از طلاق بدون عده شوهر مىتوانند كرد
فَمَتِّعُوهُنَّ
پس متمتع گردانيد ايشان را و چيزى از مال خود بايشان بدهيد به قدر حوصلهء خود بطريق وجوب يا بطريق ندب به شرطى كه در عقد نكاح ذكر مهر معين نكرده باشيد زيرا كه اگر ذكر مهر معين كرده باشيد تمتع بر ايشان واجب نيست بلكه نصف آن مهر را واجبست كه به آنها بدهيد « و فى مجمع البيان فمتعوهن قال ابن عباس :
هذا اذا لم يكن سمى لها مهرا فاذا فرض لها صداقا فلها نصفه و لا يستحق المتعة .
و هو المروى عن ائمتنا عليهم السلام
فالآية محمولة عندنا على التي لم يسم لها مهر فيحب لها المتعة » پس به اعتقاد صاحب مجمع البيان رحمه اللَّه تعالى در صورت عدم تسميه مهر تمتع واجبست و ظاهر احاديث دلالت برين دارد . در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده
« اذا طلق الرجل امرأته قبل ان يدخل بها فقد بانت منه و تزوج ان شاءت من ساعتها و ان كان فرض لها مهرا فلها نصف المهر و ان لم يكن فرض لها مهرا فليمتعها »