أَتَيْنا بِها بياريم آن مثقال حبه را ، در مقام وزن ، اگر نيك است عامل آن جزاى نيك خواهد يافت و اگر بد است جزاى بد ، هر چه بكارى بدروى

و از حضرت صادق عليه السّلام مروى است كه « آتينا » را ممدود قرائت ميكرده ، بنا بر اين معنى « آتينا بها : جازينا بها » خواهد بود ، و چون « مثقال » مضاف به « حبه » است پس تأنيث ضمير « بها » كه راجع بمثقال است باعتبار تأنيث مضاف اليه خواهد بود وَ كَفى بِنا حاسِبِينَ و بسيم ما شماره كننده مر اعمال بندگان را .

وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى وَ هارُونَ الْفُرْقانَ وَ ضِياءً وَ ذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ ( 48 ) الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ ( 49 ) وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ ( 50 ) وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى وَ هارُونَ الْفُرْقانَ و هر آينه بتحقيق عطا كرديم ما موسى و هارون را كتابى جدا كننده ميان حق و باطل ، كه آن تورات است وَ ضِياءً و داديم كتابى روشن ، كه متابعان آن بوسيلهء عمل بر مضامين آن از وادى ظلمات ضلالت خلاص شده ببيت النور هدايت منزل گزينند وَ ذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ و موعظه و پندى براى پرهيزگاران . الَّذِينَ آن پرهيزگارانى كه يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ مىترسند مر پروردگار خود را بالغيب در حالتى كه حق سبحانه و تعالى از مشاعر و حواس آنها غايب و پنهانست و يا در حالت غيبت از خلق و خلوت از ايشان تا خشيت و خوف آنها از غائلهء ريا محفوظ باشد وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ و اين پرهيزگاران چنانچه پروردگار خود را ترسند از اهوال روز قيامت نيز ترسان و لرزان باشند . و بعد از ذكر تورات و توصيف آن و رفعت قرآن مجيد مىفرمايد كه :