پيش ازين آيت فرموذ :
« بَلى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً »
281 تا آخر ؛ يعنى : هر كس كى شرك كسب كرد و كفر و معصيت او از جميع جوانب پيرامن 282 او در آمذ و بران بمرد ، او جاويذ 283 در دوزخ بمانذ ، و آنانك ايمان آوردند و كردارهاء نيكو كردند ، ايشان در بهشت باشند ابدا .
قوله - تعالى - :
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 99 ]
وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ آياتٍ بَيِّناتٍ وَ ما يَكْفُرُ بِها إِلاَّ الْفاسِقُونَ ( 99 )
سبب نزول اين آيت آن بوذ كى ابن صوريا به خدمت رسول آمذ و گفت 284 : چيزى نياوردهء كه ما آن را مىدانيم و مىشناسيم و خذاى - تعالى - هيچ آيتي مبيّن كى ما آن را قبول كنيم به تو نفرستاذه است . خذاى - عزّ و جلّ - اين آيت فرستاذ .
« وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ »
بدرستى كى ما به تو - كى محمّدى - آيات بيّنات فرو فرستاذيم ، يعنى : آياتي چند روشن مفصّل بحلال و حرام و حدود و احكام .
« وَ ما يَكْفُرُ بِها إِلَّا الْفاسِقُونَ »
كافر نشوند به آن الّا بيرون آمذگان از فرمان خذاى - تعالى .
اين آيت دلالت مىكنذ بر آنك هر كس كى بآيات خذاى - تعالى - كافر شوذ و به آن عمل نكنذ فاسق بوذ ، و مراد ازين فاسق كافر بوذ .
قوله - تعالى - :
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 104 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 104 )
اى آنانك ايمان آوردهايد !
« لا تَقُولُوا راعِنا »
سبب نزول اين آيت آن بوذ كى طايفهء از صحابه با رسول - صلّى اللّه عليه و آله - گفتند : راعنا 285 يا رسول اللّه ! ، يعنى : سخن ما استماع فرماى ، و اين لفظ بلغت جهوذان دشنامى سخت زشت است . گفتهاند : معنى اين لفظ بعبارت ايشان آنست كى « بشنو كى مشنوايى » 285 . جهوذان چون از صحابه 286 اين لفظ بشنيذند آن را غنيمت شمردند ، گفتند : ما در سرّ محمّد را به اين دشنام مىداذيم ، ياران او با او اين خطاب مىكنند ؛ ما نيز او را به اين عبارت ظاهرا دشنام دهيم . به خدمت رسول مىآمذند و مىگفتند 287 : راعنا يا محمّد ! ، و مىخنديذند . سعد معاذ اين . . . . . . شنيذ 288 ، بطريق فطانت 289 دريافت و لغت ايشان . . . . . . 290 جهوذانرا 291 گفت : اى كى لعنت خذاى بر شما باذ ! اگر اين سخن بارى ديگر از شما بشنوم گردن شما بزنم . جهوذان گفتند : نه شما با محمّد هم به اين لفظ خطاب مىكنيذ ؟ خذاى - تعالى - آيت فرستاذ .
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا »
با محمّد بلفظ ( 13 ) « راعنا » خطاب نكنيذ 292 تا جهوذان بواسطهء اين لفظ مجال شتم نيابند 292 ، يعنى :