بعد إذ كانوا أشتاتا و إخوانا بعد إذ كانوا اعداء ، ايشانرا جمع كرد بعد از آنك متفرّق بوذند و دوست گردانيذ بعد از آنك دشمن بوذند .
« لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ »
اى محمّد ! اگر هر چى در زمين است صرف كردتى دوستى در دلهاى ايشان نتوانستى نهاذن
« وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ »
و لكن خذاى - تعالى - ميان ايشان دوستى نهاذ
« إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ »
بدرستى كه خذاى - تعالى - بر همه چيزها غالب است ؛ حكيم است ؛ هر چيز آنجا نهذ كى موضع آن بوذ و راست گفتار و درست كردارست .
گفتهاند : اوّل چيزى كى در مسلمانى از ميان مسلمانان مرتفع شوذ الفت بوذ ، و اين سخنى راست است كى بعد از رسول دوستى آل محمّد از دل بيشتر خلق برخاست .
قوله - تعالى - :
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 64 ]
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 64 )
اى پيغمبر ! يعنى : اى محمّد ! كفايت است ترا و مؤمنان را خذاى - تعالى .
سعيد جبير گويذ : سى و سه مرد و شش زن مسلمان شذه بوذند كى عمر مسلمان شذ . خذاى - تعالى - اين آيت فرستاذ .
مصنّف كتاب گويذ : اجماع امّت بر آنست كى روز احد ( 455 ) عمر بگريخت و خوذ گفت : من روز احد در كوهها جون بز كوهى مىدويذم ؛ پس اگر او را شجاعتي بوذى و دلير بوذى و بذدل و جبان 2000 نبوذى نگريختى خاصه در آن معرض كى رسول - عليه السّلم - مىگفت : هلموا الى يا جند اللّه ، اى لشكر خذا ! بشتابيذ و نزد من آئيذ ؛ و عمر و اكثر صحابه مىگريختند تا مرتضى - عليه السّلم - به خدمت رسول آمذ و او را برنشانذ و شمشير كشيذ تا رسول را بيرون آورد ؛ و در معرض
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
خذاى - تعالى - به بذدلى منّت بر رسول ننهذ و او را با قوّة و قدرت خوذ ياذ نكنذ بلك با قوّة خوذ كسى را ذكر كنذ كى او را قوّتى و دلاورى و شجاعتي باشذ و اهل كفر و اسلام متّفقاند كى على - عليه السّلم - أشجع و أقوى صحابه بوذ و قوّة و شجاعت او مشهور و مذكور است ؛ پس
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
اشارة به امير المؤمنين است .
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتالِ »
اى خبر دهنده از خذا خلق را ! مؤمنان را