خوذ كش كى ازين كافران هيچ كس كراهيتى به تو نتوانند رسانيذ ؛ پس رسول - صلّى اللّه عليه و آله - مشتى خاك بر گرفت و بر سر كافران پاشيذ و اين آيت بر ايشان دميذ
« وَ جَعَلْنا 1992 مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ »
( 447 ) .
و سبب گذاشتن امير المؤمنين در مكة از آن بوذ كى ودايع اهل مكة با ايشان رسانذ كى سنّت ايشان آن بوذ كى ودايع برسول - عليه السّلم - مىسپردند از صدق و امانت كى در وى مىديذند . پس رسول - عليه السّلم - با ابو بكر بغار كوه ثور رفت . شب همه كافران پيرامن امير المؤمنين درآمذه بوذند . چون روز شذ . امير المؤمنين برخاست . كافران قصد او كردند . امير المؤمنين را ديذند . و قد ردّ اللّه مكرهم ، مكر ايشانرا خذاى - تعالى - بگردانيذ .
به يكديگر نظر كردند . بر سر يكديگر خاك ديذند . فقالوا له : اين صاحبك ؟ امير المؤمنين را گفتند : يارت كجاست ؟
قال : لا ادرى ،
گفت : نمىدانم . بر اثر رسول برفتند و آن اثر در نظر اهل عقل و علم واضح است كى از چه بوذ . چون بغار رسيذند نسج عنكبوت ديذند .
گفتند : لو دخل هاهنا لم يكن نسج العنكبوت على بابه ، اگر محمّد در غار رفته بوذى پردهء عنكبوت بر در غار نبوذى ، فمكث فيه ثلثا ، سه روز در غار بماند ، ثمّ قدم المدينة ، پس بمدينة رفت .
فذلك قوله :
« وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ »
ياذ كن - اى محمّد ! - چون كافران با تو مكر كردند تا ترا در حبس كنند ؛ و گفتهاند : تا ترا ببندند ؛ و گفتهاند : تا ترا مجروح كنند چنانك هلاك شوى
« أَوْ ( 448 ) يَقْتُلُوكَ »
يا ترا بشمشير بكشند
« أَوْ يُخْرِجُوكَ »
يا ترا از مكّه بيرون كنند
« وَ يَمْكُرُونَ وَ يَمْكُرُ اللَّهُ »
ايشان مكر مىكنند و خذاى - تعالى - مكر ايشان بايشان باز مىگردانذ ؛ چنانك در موضعى ديگر فرموذ :
« وَ لا يَحِيقُ 1993 الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ »
فسمّى ردّ المكر مكرا ، ردّ مكر را نام مكر نهاذ ؛ و گفتهاند :
« وَ مَكَرَ اللَّهُ »
اى جازاهم على مكرهم ، يعنى جزا داذ ايشانرا بمكر ايشان ؛ و گفتهاند كى مكر خذا آن بوذ كى ايشانرا ببدر آورد تا كشته شذند ،
« وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرِينَ »
المجازين على المكر ، خذاى - تعالى - بهتر جزا دهندهايست بر مكر .
« وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا »
و چون قرآن بر ايشان خوانى
« قالُوا قَدْ سَمِعْنا »
گفتند :
شنيذيم ؛ و گويندهء اين نضر بن الحارث بوذ ؛ و گفتهاند : آن جماعت رؤسا [ ء ] قريش بوذند كى در دار النّدوه در امر رسول رأى مىزدند
« لَوْ نَشاءُ لَقُلْنا مِثْلَ هذا »
اگر ما خواهيم مثل