نمىكنند ؛ از غلبهء خشم به تو مىنگرند و نمىبينند يعنى حقيّت قول تو نمىبينند .
« خُذِ الْعَفْوَ »
اى العفو من اخلاق النّاس و أفعالهم ، يعنى از فعل بذ ايشان بطريق مكارم اخلاق در گذر
« وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ »
و امر معروف كن ، و العرف و المعروف و العارفة كلّ خصلة حميدة تربّصتها العقول و تطمئنّ اليها النّفوس ، يعنى اين سه لفظ هر خصلتى نيكو بوذ كى عاقلان بپسندند و نفسها بران آرام گيرذ از غايت پسنديذگى
« وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ »
و از جاهلان كى امامت على و فرزندان وى قبول نمىكنند اعراض كن و گفتهاند : مراد از « عرف » كلمهء « لا إله الا الله » است ، و مراد از « جاهلان » مراد ابو جهل و اصحابش .
« وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ »
و اگر به تو رسذ از شيطان فتنهء و تعريكى 1924 ، و مراد ازين نه شيطان جنّ است كى ساحت رسول و عظمت وى از آن بيشتر است كى شيطان جن را بوى راه بوذ ، بلك مراد شيطان انس است ، يعنى آنانك امامت على و فرزندان او قبول ( 414 ) نمىكنند و مىخواهند 1925 فسادى و شرّى به تو رسانند
« فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ »
اى فاستجر ، پناه به خداى - تعالى - بر
« إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ »
كى او شنوا است بمقالت منكران امامت على و داناست بضغاين 1926 اندرون ايشان و كيفيّت مجازاة ايشان .
قوله - تعالى - :
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 205 ]
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ ( 205 )
1927 .
ابن عباس گويذ : مراد ازين « ذكر » قرآنست كى در نماز خواندى ، يعنى : اى محمّد ! در حالت نماز قرآن گاهى بسر و تواضع خوان و گاهى بجهر چنانك ايشانك به تو اقتدا كردهاند بشنوند
« وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ »
بىآنك آواز بلند كنى
« بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ »
يعنى بامداد و شبانگاه . واحد « آصال » « اصيل » است چون « يمين » و « ايمان » ؛ اهل لغت گفتهاند :
غدوّ و آصال ما بين العصر و المغربست .
« وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ »
و از زمره غافلان مباش ؛ و مراد ازين امّت است اگر چه خطاب با رسول 1928 مىفرمايذ .
« إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ »
آنانك نزد پروردگار تواند - اى محمّد ! - يعنى ملايكه ، اى الّذين من عند ربّك جاءهم التّوفيق و العصمة ، يعنى فرشتگان كى از نزد پروردگار تو توفيق و عصمت رفيق ايشان شذ
« لا يَسْتَكْبِرُونَ »
اى لا يتكبّرون و لا يتعظّمون ( 415 ) تكبّر و بزرگى ننمايند
« عَنْ عِبادَتِهِ »
از پرستيذن خذاى - تعالى -
« وَ يُسَبِّحُونَهُ »
و تنزيه مىگويند او [ را ] و به پاكى و بىعيبى او را ياذ مىكنند ، و يقولون : سبحان اللّه
« وَ لَهُ يَسْجُدُونَ »
و او را سجده مىكنند ، و گفتهاند : نماز مىكنند .