كَفَرُوا »
( 260 ) آنانك به خدا و محمّد كافر گشتند از ردّ 1568 امامت امير المؤمنين
« فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ »
حميّت جاهليّت در دلهاى خوذ گرفتند
« فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ »
پس خذاى - تعالى - سكينهء خوذ - يعنى : على با ذو الفقار 1569 كى سر گردنان 1570 شرك به آن برداشت و در هر مصافى 1571 جبرئيل بر بالاء سر امير المؤمنين پرواز مىكرد و ميگفت :
لا فتى الّا على لا سيف الّا ذو الفقار ،
1572 زيرا كى اعتماد رسول و اهل ايمان در تقويت دين بر امير المؤمنين بوذ - [ . . . ] 1573 ؛
« وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوى »
و لازم كرد بر مؤمنان كلمهء تقوى - يعنى : امامت امير المؤمنين - عليه السّلم - ،
« وَ كانُوا أَحَقَّ بِها وَ أَهْلَها »
و مؤمنان بامامت امير المؤمنين سزاوارترانند از غير ايشان كى تصديق امامت او نمىكنند ، زيرا كى اهل تصديق امامت او ايشانند كى خذا و رسول را در جميع امور حاكم و صادق مىدانند .
« من احبّه احبّنى »
هر كى او را دوست دارذ مرا دوست داشته است
« و من أبغضه ابغضنى »
1574 و هر كس كى او را دشمن دارذ مرا دشمن داشته باشذ .
ازينجا لازم مىآيذ كى اهل سبق و ناكثين - يعنى : طلحه و زبير و أعوان ايشان - و قاسطين - يعنى ( 261 ) : معويه و أعوان او - خذايرا دوست نداشتند ، زيرا كى دشمنان امير المؤمنين بوذند و دليل دشمنى ايشان تقديم و ترجيح و حرب كردنست با وى . آرى ! چون منافق بوذند - كى :
لا يبغضك الّا منافق شقىّ
1575 - ، تولّا بوى نتوانند كرد . پس دشمنى ايشان با خذاى - تعالى - بنصّ اين حديث و أحاديث ديگر و آيات بسيار كى در قرآن مذكورست - و بعضى از آن پيش ازين بيان كردهايم - روشن و مبرهن شذ .
« فبشّره بذلك »
يعنى : اى محمّد ! على را به اين تشريف بشارة ده .
« فجاء علىّ ، فبشّرته »
يعنى : على بيامذ ، او را بشارة داذم .
« فقال : يا رسول اللّه ! انا عبد اللّه و في قبضته »
پس على گفت : اى رسول خذا ! من بندهء خذاام و هستى من در قبضهء داشت وى است
« فان يعذّبنى 1576 فبذنبي »
اگر مرا عذاب فرمايذ بگناه من بوذ - و اين بطريق عجز و مذلّت در حضرت عزّت مىگويذ و طريق بندگان در حضرت خذاوندان چنين بوذ ، نه از جهت آنك او گناهى داشت .
« و ان يتمّ فىّ 1577 الّذى بشّرتنى به »
و اگر آنچ مرا به آن بشارت داذى بر من تمام كنذ
« فاللّه اولى بى قال »
( 262 ) 1578 خذاى - تعالى - به من اوليتر و سزاوارتر
« قال : قلت اللّهمّ اجل قلبه و اجعل ربيعه الايمان »
رسول گفت - صلّى اللّه عليه و آله - : گفتم : خذاوندا ! دل او روشن گردان